W ZABURZENIACH ODŻYWIANIA
Anoreksja i bulimia są najczęściej spotykanymi formami zaburzeń odżywiania
Z uwagi na fakt, że w mediach częstokroć w sposób agresywny lansowany jest wzorzec idealnej - szczupłej figury,
w ostatnich latach nastąpił niebywały wzrost popularności różnego typu terapii odchudzających i zabiegów,
zmierzających do uzyskania oraz utrzymania szczupłej sylwetki. Co za tym idzie szczupła sylwetka utożsamiana
jest z odniesieniem sukcesu i powodzeniem (zarówno w życiu prywatnym jak i zawodowym), natomiast odchudzanie,
staje się jedynym sposobem osiągnięcia szczęścia.
Pomimo tego, że spożywanie pokarmu jest czynnością świadomą i w pełni uzależnioną od naszej woli,
to z fizjologicznego punktu widzenia wyróżnić można wiele mechanizmów kierujących organizmem w tym zakresie.
W dobie nadmiaru żywności, jaki towarzyszy współczesnemu społeczeństwu z jednej strony, wzrastającej popularności
różnego typu diet i zabiegów mających na celu utrzymanie szczupłej sylwetki z drugiej, młode kobiety podejmują często
dramatycznie próby walcząc niejednokrotnie z apetytem i głodem. Biorąc powyższe pod uwagę szczególnego znaczenia
nabiera pytanie:
Czy odchudzanie może stać się chorobą?
W sytuacji, kiedy osoba odchudzająca się utraciła kontrolę
nad zachowaniami związanymi z przyjmowaniem pokarmu,
śmiało możemy mówić o zaburzeniach odżywiania. Potrzeba odchudzania przekraczająca normy i przeradzająca się
w poważne choroby (anoreksję i bulimię) dotyczy najczęściej młodych kobiet, u których występuje znaczna aktywność
hormonalna, intensywny rozwój fizyczny i kształtuje się tożsamość psychoseksualna. Należy podkreślić,
że oba schorzenia mają charakter chorobowy na tle psychicznym, co wyklucza ich utożsamianie tylko i wyłącznie
z tradycyjnym stosowaniem diety redukcyjnej.
- ANOREXIA NERVOSA (jadłowstręt psychiczny) - klasyfikowana jest jako zaburzenie psychiczne
polegające na narzucaniu sobie drastycznych ograniczeń w spożyciu żywności
- BULIMIA NERVOSA ("wilczy głód") - jest schorzeniem polegającym na niekontrolowanym,
szybkim objadaniu się wskutek niepohamowanego głodu i występowaniu okresów tzw. oczyszczania organizmu
poprzez wymioty (stosowanie diuretyków, środków przeczyszczających i odwadniających).
Pochodzenie anoreksji i bulimii we współczesnej medycynie są dokładnie zbadane. Czynnikami ryzyka
zachorowalności są
motywy kulturowe, związane ze społecznymi oczekiwaniami szczupłej sylwetki,
motywy rodzinne oraz
motywy indywidualne związane z zaburzonym obrazem postrzegania własnego ciała.
Zarówno jadłowstręt jak i żarłoczność psychiczna wymagają długotrwałego i specjalistycznego leczenia. Niejednokrotnie leczenie to musi odbywać się pod opieką kilku specjalistów - psychiatry, internisty, czasem ginekologa lub dermatologa, żywieniowca - dietetyka, przy czym ważnym elementem leczenia jest wsparcie ze strony otoczenia.
Na podstawie czteroletnich obserwacji stwierdzono, że u ok. 44% osób cierpiących na jadłowstręt psychiczny, prowadzonych przez wykwalifikowanego dietetyka i psychologa obserwowano trwały przyrost masy ciała. Uważa się że blisko 60% chorych cierpiących na bulimię, objętych odpowiednią terapią dietetyczną i behawioralną ma szansę całkowitego wyzdrowienia. Z uwagi na możliwość przechodzenia z jednej formy (bulimicznej) w drugą (anorektyczką) oba omawiane zaburzenia stanowią znaczący problem zdrowotny.
Osobom cierpiącym na zaburzenia odżywiania proponujemy regularne spotkania prowadzone zarówno przy współudziale dietetyka i psychologa:
Zatem dietoterapia będzie obejmowała:
- zapoznanie z potrzebami żywieniowymi osób cierpiących na zaburzenia odżywiania,
- opracowanie indywidualnego planu dietetycznego dla osób cierpiących na zaburzenia odżywiania,
- naukę racjonalnego bilansowania dziennych racji pokarmowych i przygotowywania posiłków charakteryzujących
się wysoką wartością odżywczą,
- ocenę stanu odżywienia,
- system wsparcia i mobilizacji pomocny przy realizowaniu planu dietetycznego.
